|
WZORZEC F.C.I. / C.B.K.C.
Standard
rasy F.C.I. nr 225 dla Fila Brasileiro
KRAJ
POCHODZENIA: Brazylia.
DATA
PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA
12.01.1993
KLASYFIKACJA
FCI: Grupa 2 Sznaucery, pinczery. molosy,
szwajcarskie psy pasterskie i rasy pokrewne.
Sekcja 2.1 Molosy, typ dogowaty. Nie podlegają
próbom pracy.
WYGLĄD
OGÓLNY: Rasa należąca do typowych psów
molosowatych. Mocny kościec, prostokątna
budowa ciała, zwarta ale harmonijna i o dobrych
proporcjach. Ciężkiej budowie towarzyszy zauważalna
rączość. Suki powinny być wybitnie sucze w
wyrazie co pozwala na pierwszy rzut oka odróżnić
je od samców.
CHARAKTER
I TEMPERAMENT: Odwaga,
determinacja i wyjątkowa dzielność są
cechami charakterystycznymi tego psa. Jest on łagodny
w stosunku do swoich właścicieli i rodziny
oraz wyjątkowo tolerancyjny w odniesieniu do
dzieci. Jego wierność i oddanie stały się
brazylijskim przysłowiem. Zawsze stara się być
w pobliżu swojego pana i dlatego ciągle
poszukuje jego towarzystwa. Jedną z
charakterystyk tej rasy jest duża nieufność w
stosunku do obcych (w org. ‘OJERIZA’).
Ogólnie pies ten odznacza się spokojnym
usposobieniem i dużą
pewnością siebie, niezakłóconą dziwnymi-
nieznanymi odgłosami lub obcym otoczeniem. Jako
niezrównany strażnik ludzkiej własności był
on też hodowany w celach polowań na grubego
zwierza i pilnowania wypasanego bydła.
RUCH:
Powinien być elastyczny, o długim wykroku. Sprężysty
krok powinien przypominać ruch dużych kotów.
Główną charakterystyczną cechą ruchu tego
psa jest INOCHÓD
- rodzaj chodu w dwutakcie, podczas którego kończyny
jednej strony poruszają się równocześnie do
przodu i do tyłu. Powoduje to toczący i kolebiący
ruch całego psa (tak zwany „inochód
wielbłądzi"), widoczny wzdłuż całej górnej
linii aż do ogona. W stępie głowa noszona
jest poniżej linii grzbietu. W kłusie fila
brasileiro biegnie bez wysiłku, sprężystym,
swobodnym i energicznym krokiem. Galop
powinien być pełen siły i nadspodziewanie
szybki jak na tak dużego i ciężkiego psa.
Proporcjonalnie do swej typowej molosowatej luźnej
budowy fila brasileiro powinien w ruchu sprawiać
wrażenie, iż jest w stanie natychmiast zmienić
kierunek biegu. I tak powinno być rzeczywiście.
WRAŻENIE:
Pies rozluźniony winien być opanowany,
dostojny i pełen wiary w siebie, ale nigdy nie
powinien wydawać się znudzony lub nieobecny.
Podniecony powinien sprawiać wrażenie
zdecydowanego i czujnego, w połączeniu z
pewnym siebie spojrzeniem.
GŁOWA:
Głowa fila brasileiro powinna być duża,
ciężka, masywna ale i proporcjonalna do całego
ciała. Oglądana z góry przypomina trapez, w
który wpasowana jest głowa w kształcie
gruszki. Oglądane z boku kufa i czaszka powinny
mieć proporcje jak 1:1, przy czym kufa może być
odrobinę krótsza niż czaszka.
CZASZKA:
Profil czaszki powinien tworzyć łagodną
krzywa od stopu do guza potylicznego, który ma
być zaznaczony, szczególnie u szczeniąt. Oglądana
z przodu czaszka jest duża, szeroka o lekko
wysklepionej górnej linii. Linie boczne
przebiegają prawie pionowo do tyłu, tworząc
łuk zwężający się w kierunku kufy. Brak
stopu.
STOP:
Szczególnie oglądany z przodu jest
niewidoczny. Bruzda środkowa lekko zaznaczona,
wznosi się łagodnie do góry. Stop oglądany z
boku jest niewielki, ścięty i w rzeczywistości
ukształtowany tylko przez dobrze rozwinięte łuki
nadoczne.
KUFA:
Mocna, szeroka i głęboka, zawsze w harmonii z
czaszką. Oglądana z góry powinna być dobrze
wypełniona pod oczami, zwężająca się ku środkowi
i na końcu znów nieco szersza. Oglądana z
boku kufa powinna być prosta lub lekko
wysklepiona i skierowana w dół (nos rzymski),
nigdy nie zadarta. Front kufy powinien być
prawie pionowy, z zagłębieniem dokładnie poniżej
nosa i w ten sposób winien tworzyć z górną
wargą doskonały łuk. Górna warga gruba,
opadająca na dolną, tworzy dolną linię kufy,
która jest prawie równoległa do linii górnej.
Brzegi warg zawsze widoczne. Dolna warga aż do
kłów przylega ściśle do żuchwy, dalej jest
luźna. U nasady kufa jest bardzo głęboka, ale
głębokość nie jest większa niż jej długość.
Brzegi warg tworzą odwróconą literę
„U".
NOS:
Dobrze rozwinięte, szerokie nozdrza, nie zajmujące
całej szerokości szczęk. Kolor: czarny.
OCZY:
Średnio duże do dużych, o kształcie migdałów,
dość szeroko rozstawione, średnio lub głęboko
osadzone. Dopuszczalny kolor oczu: od ciemnego
brązu do żółtych - zawsze w harmonii z
umaszczeniem. Ze względu na dużą ilość luźnej
skóry wiele psów fila brasileiro ma opadające
dolne powieki - nie uznaje się tego za wadę,
ponieważ ten szczegół podkreśla typowy dla
rasy melancholijny wyraz.
USZY:
Wiszące, duże, grube, w kształcie litery
„V". Szerokie u nasady, zwężające
się ku końcowi. Końce zaokrąglone. Uszy
osadzone daleko z tyłu głowy, w spoczynku na
wysokości oczu. U psów pobudzonych uszy
powinny znajdować się powyżej tej pierwotnej
pozycji. Krawędź przednia nasady ucha
usytuowana jest wyżej niż tylna. Uszy powinny
być wiszące, przylegające do policzków lub
załamane ku tyłowi. Wnętrze ucha powinno być
widoczne.
UZĘBIENIE:
Zęby powinny być szersze niż dłuższe,
mocne i białe. Górne siekacze winny przy
korzeniu być szerokie a na krawędzi ostre. Kły
mocne, dobrze i szeroko osadzone. Idealny zgryz
to zgryz nożycowy, ale dopuszczalny jest również
zgryz cęgowy.
SZYJA:
Nadzwyczaj mocna i umięśniona, sprawia wrażenie
krótkiej. Linia karku lekko wysklepiona i
dobrze oddzielona od głowy. Łałok.
GÓRNA
LINIA: Ze
względu na odległość pomiędzy łopatkami kłąb
bardzo szeroki. Kłąb powinien znajdować się
niżej niż zad. Linia grzbietu za kłębem
lekko opadająca, potem zmienia kierunek i łagodnie
wznosi się w kierunku zadu. Grzbiet nie
powinien być karpiowaty ani łękowaty.
ZAD:
Szeroki i długi, z poziomem tworzy w przybliżeniu
kąt 30°. lekko zaokrąglony. Zad powinien być
położony trochę wyżej niż kłąb. Oglądany
z tyłu zad powinien być tak szeroki jak klatka
piersiowa, u suk może być trochę szerszy.
TUŁÓW:
Silny, szeroki i głęboki, pokryty grubą i
luźną skórą. Klatka piersiowa dłuższa niż
partia lędźwiowa. Długość tułowia mierzona
od łopatki do najdalej położonego punktu zadu
stanowi 110% wysokości psa.
KLATKA
PIERSIOWA: Dobrze wysklepione żebra, jednak
to wysklepienie nie może wpływać ujemnie na
położenie łopatek. Klatka piersiowa głęboka
i pojemna, sięgająca do łokci. Bardzo wyraźnie
zaznaczony mostek.
LĘDŹWIE:
Krótsze i nie tak głębokie jak klatka
piersiowa. Część lędźwiowa i klatka
piersiowa wyraźnie odgraniczone od siebie. Suki
maja lepiej rozwinięte słabizny w dolnej
partii. Oglądane z góry lędźwie powinny być
węższe niż klatka piersiowa i zad, jednak nie
powinny tworzyć talii.
DOLNA
LINIA: Daleko zachodząca do tyłu klatka
piersiowa tworzy wraz ze słabizną linię równoległą
do podłoża. Linia brzucha wznosi się nieco ku
tyłowi, ale nie jak u whippeta.
KOŃCZYNY
PRZEDNIE: Obręcz barkową powinny tworzyć
dwie jednakowej długości kości (łopatka i kość
ramieniowa). Z linią poziomą łopatka powinna
tworzyć kąt 45°, natomiast z kością
ramienia 90°. Staw barkowy stanowi połączenie
łopatki i kości ramieniowej. Znajdować się
on powinien na wysokości przedpiersia, ale
trochę z tyłu. W idealnym przypadku staw
barkowy winien być usytuowany w połowie wysokości
miedzy dolną krawędzią klatki piersiowej a kłębem.
Linia pionowa przeprowadzona od kłębu powinna
dotykać łokcia i sięgać do stopy. NOGI:
Mocna kość, nogi ustawione równolegle, proste
do nadgarstka. Kości nadgarstka krótkie, staw
nadgarstkowy mocny, lekko nachylony. Długość
nóg od podłoża do łokcia wynosić powinna
50% wysokości psa w kłębie.
ŁAPY:
Mocne i dobrze wysklepione palce, niezbyt
zwarte. Opuszki grube, szerokie i głębokie. W
idealnym przypadku łapy skierowane są prosto
do przodu. Mocne, ciemne pazury; białe pazury
dopuszczalne są tylko wtedy gdy kolor sierści
na palcach lub łapach także jest biały.
KOŃCZYNY
TYLNE: Lżejszej kości niż kończyny
przednie, jednak nigdy nie może to być lekki
kościec. Ze względu na silne umięśnienie uda
są zaokrąglone. Mięśnie biodrowe (lllium) i
kości kulszowej (Ischium) tworzą zewnętrzny
zarys kończyn. Dlatego też kość kulszowa
powinna mieć odpowiednią długość. Kończyny
tylne powinny być równoległe; stawy skokowe
mocne: śródstopie lekko nachylone i wyższe niż
śródręcze. Staw kolanowy i skokowy
umiarkowanie kątowane.
ŁAPY
TYLNE: Trochę mniej owalne niż przednie,
ale ogólnie obowiązuje ten sam opis. Pies nie
powinien mieć piątego pazura.
OGON:
U nasady bardzo szeroki, osadzony średnio
wysoko, wyraźnie zwęża się na wysokości
stawu skokowego. U psów pobudzonych noszony
wysoko a zagięcie jego końca jest wówczas
bardziej widoczne. Ogon nie może być zakręcony
ponad grzbietem.
WYMIARY:
WYSOKOŚĆ
W KŁĘBIE:
Psy:
65 do 75 cm Suki: 60 do 70 cm
MASA
CIAŁA:
Psy:
minimum 50 kg Suki:
minimum 40 kg .
MAŚĆ:
Dopuszczalne są wszelkie umaszczenia jednolite
z wyjątkiem dyskwalifikujących (białe, mysie,
łaciate i marmurkowe). Pręgowane fila
brasileiro mogą mieć pręgowanie jasne jak i
bardzo ciemne. Psy mogą mieć czarną maskę,
ale nie jest ona obowiązkowa. We wszystkich
dopuszczalnych umaszczeniach mogą występować
białe znaczenia na łapach, piersi i końcu
ogona. W innych miejscach są one wadą. Białe
znaczenia pokrywające więcej niż jedną
czwartą powierzchni ciała powodują obniżenie
oceny.
SKÓRA:
Gruba, luźna skóra pokrywająca całe ciało
należy do najważniejszych cech
charakterystycznych tej rasy. Bardzo luźna skóra
na szyi tworzy łatek, pokrywa także mostek i
brzuch. Niektóre fila brasileiro mają fałdy
na bokach głowy oraz na kłębie biegnące aż
do łopatek. W spoczynku na głowie nie występują
zmarszczki. Gdy pies jest podniecony, na skutek
ściągania skóry tworzą się małe zmarszczki
wzdłuż czaszki.
SZATA:
Krótka, gładka, gęsta i sprężyście
przylegająca do ciała.
TEST
PSYCHICZNY:
Opisany
niżej test jest w kraju pochodzenia rasy
warunkiem uzyskania championatu. Jest on obowiązkowy
dla wszystkich psów rasy fila brasileiro w
wieku powyżej 12 miesięcy chcących uzyskać
tytuł championa. Wszystkie championy muszą
posiadać dyplom zdanego testu psychicznego.
Test psychiczny przeprowadzany jest w czasie
wszelkich „speciality shows" (wystaw
specjalistycznych). Na dużych wystawach
przeprowadzanie tego testu nie jest obowiązkowe
i pozostaje w gestii sędziego. Warunkiem jest
jednak to, że przeprowadzany powinien być on
publicznie i poza ringiem wystawowym. Na test składa
się: Atak z kijem. Oczekuje się, że pies
zaatakuje napastnika od przodu i to bez zachęcania.
Wystawca lub przewodnik powinien pozostawać w
tym czasie na miejscu. Zabronione jest dotykanie
lub bicie psa. Odporność na strzał. Strzały
oddawane są w odległości 5 m od psa. Pies
powinien zareagować na nie uwagą, a jego
postawa powinna wyrażać pewność siebie. W
czasie trwania całej prezentacji w ringu sędzia
powinien przeanalizować zachowanie i
charakter fila brasileiro i zwrócić szczególną
uwagę na jego wyraz. Podczas testu psychicznego
powinno zwrócić się uwagę na: - niechęć w
stosunku do obcych - pewność siebie, odwagę,
zdecydowanie i męstwo każdego zwierzęcia.
WADY
OGÓLNE: Wnętrostwo (jedno- lub
obustronne), ślady interwencji (np.
chirurgicznej) mającej na celu osiągnięcie pożądanego
przez wzorzec efektu, alhinizm, brak typu, itp.
WADY
DYSKWALIFIKUJĄCE: Agresywność wobec właściciela.
Tchórzostwo. Różowy nos. Tyłozgryz.
Przodozgryz, gdy przy zamkniętym pysku widoczne
są zęby. Brak kła lub trzonowca, z wyjątkiem
M3. Niebieskie oczy (porcelanowe). Kopiowane
uszy lub ogon. Zad położony niżej niż kłąb.
Umaszczenie białe, mysie, łaciate lub
marmurkowe. Psy za małe (poniżej 65 cm dla psów
i poniżej 60 cm dla suk). Brak luźnej skóry.
Brak inochodu.
BARDZO
POWAŻNE WADY: Mała głowa. Zbyt przylegająca
górna warga (bez rafii). Wyraźny stop, oglądany
z przodu. Wyłupiaste oczy. Brak dwóch zębów,
z wyjątkiem P l. Brak łałoka. Apatyczność
lub bojaźliwość. Bojaźliwa reakcja na strzały.
Grzbiet karpiowaty. Prosta linia grzbietu, nie
wznosząca się w kierunku tyłu. Brzuch za
bardzo podciągnięty. Krowia postawa kończyn
tylnych. Wadliwe katowanie kończyn tylnych
(staw skokowy prosty). Lekki kościec. Brak
masy. Nadmierny wzrost (psy powyżej 75 cm, suki
powyżej 70 cm). Białe znaczenia pokrywające
więcej niż jedną czwartą powierzchni ciała.
Brak pigmentu obwódek oka. Okrągłe oczy.
Kwadratowa budowa ciała.
POWAŻNE
WADY: Krótka kufa. Małe uszy. Uszy wysoko
osadzone. Zbyt jasne oczy. Zmarszczki na czaszce
w pozycji spoczynkowej. Przodozgryz. Brak dwóch
zębów. Poziome fałdy skóry na podgardlu nie
będące łałokiem. Opadający grzbiet. Wąski
zad. Zawinięty ogon noszony powyżej linii
grzbietu. Zbyt mała głębokość klatki
piersiowej. Wszelkie nieprawidłowości w śródręczu
i śródstopiu. Nadmiernie katowany staw
skokowy. Krótki wykrok (brak przestrzennych
chodów).
LEKKIE
WADY: Wszystkie pozostałe odstępstwa od
wzorca.
UWAGA:
Psy muszą mieć dwa, normalnie rozwinięte jądra,
w pełni usytuowane w mosznie.
|
